CEŃ BOŻY DAR ŻYCIA

„Krew Chrystusa (...) oczyści nasze sumienia z martwych uczynków, abyśmy mogli pełnić świętą służbę dla Boga żywego" (hebrajczyków 9:14).

CO BYŚ odpowiedział, gdyby ktoś cię zapy­tał, ile warte jest twoje życie? Bardzo cenimy życie — zarówno swoje, jak i cudze. Właśnie dlatego regularnie przeprowadzamy badania kontrolne, a w razie choroby udaje­my się do lekarza. Pragniemy żyć i zachowy­wać zdrowie. Nawet osoby starsze lub niepeł­nosprawne wcale nie chcą umierać; większość pragnie jak najdłużej cieszyć się życiem.

² Twój pogląd na życie ma wpływ na stosun­ki, jakie cię łączą z drugimi. Słowo Boże naka­zuje na przykład: „Słuchaj swego ojca, który cię spłodził, i nie gardź swą matką — tylko dlatego, że się zestarzała” (Przysłów 23:22). Słu­chanie oznacza coś więcej niż samo słyszenie, co ktoś mówi; trzeba słuchać i chętnie się do tego stosować (Wyjścia 15:26; Powtórzonego Prawa 7:12; 13:18; 15:5; Jozuego 22:2; Psalm 81:13). Jak Pismo Święte uzasadnia koniecz­ność słuchania ojca i matki? Chodzi nie tylko o to, że rodzice są starsi i mają większe do­świadczenie. Przecież właśnie dzięki nim przyszedłeś na świat. W Biblii Warszawsko-Praskiej wspomniany nakaz brzmi następująco: „Słuchaj (...) twego ojca, który dał ci życie”. Kto ceni swe życie, ten rzecz jasna odczuwa wdzięcz­ność wobec osób, które mu je przekazały.

³ Jeżeli jesteś prawdziwym chrześcijaninem, to za główne źródło życia uznajesz oczywiście Jehowę. „Dzięki niemu bowiem mamy życie i    poruszamy się” oraz potrafimy przejawiać uczucia; za Jego sprawą istniejemy i możemy snuć plany na przyszłość — i to bezkresną przyszłość (Dzieje 17:28; Psalm 36:9; Kaznodziei 3:11). Zgodnie z Księgą Przysłów 23:22 musi­my więc chętnie słuchać Boga, starać się zro­zumieć Jego pogląd na życie i nim się kiero­wać, odrzucając inne opinie.

Okazuj szacunek dla życia

⁴ Już na samym początku dziejów człowieka Jehowa wyraźnie dał do zrozumienia, że nie przyznaje ludziom całkowitej swobody w spo­sobie korzystania z życia lub traktowania go. Trawiony zawiścią Kain targnął się na życie niewinnej osoby — swego brata Abla. Czy two­im zdaniem miał prawo to zrobić? Bóg tak nie uważał. Rozliczył Kaina z tego postępku: „Cóżeś uczynił? Posłuchaj! Krew twego brata wo­ła do mnie z ziemi” (Rodzaju 4:10). A zatem przelana krew Abla symbolizowała jego życie, które w brutalny sposób zostało przerwane, i niejako wołała do Boga o pomstę (Hebrajczy­ków 12:24).

  ⁵ Z potopu ocalało jedynie osiem osób — da­ły one początek nowemu społeczeństwu ludz­kiemu. W oświadczeniu, którego treść dotyczy wszystkich ludzi, Bóg wyjawił dodatkowe informacje o tym, jaką wartość ma w Jego oczach życie i krew. Pozwolił ludziom jeść mięso zwierzęce, ale jednocześnie zastrzegł: „Wszelkie poruszające się zwierzę, które żyje, może służyć wam za pokarm. Tak jak zieloną roślinność daję wam to wszystko. Tylko mięsa z jego duszą — jego krwią — nie wolno wam jeść” (Rodzaju 9:3, 4). Niektórzy Żydzi wyraża­ją pogląd, iż ludzie nie mogą spożywać mięsa i krwi wyłącznie zwierzęcia jeszcze żyjącego. Czas jednak wyraźnie pokazał, że Bóg zabro­nił spożywania wszelkiej krwi w celu pod­trzymania życia. Ponadto decyzja przekaza­na Noemu stanowiła ważny etap w realizacji wzniosłego zamierzenia Bożego związanego z krwią — zamierzenia, które miało umożliwić ludziom uzyskanie życia wiecznego.

⁶ Bóg powiedział dalej: „Będę żądał z powro­tem krwi waszych dusz. Z ręki każdego żywego  stworzenia będę jej  żądał z powrotem; i z ręki człowieka, z ręki każdego, kto jest jego bratem, będę żądał z powrotem duszy czło­wieka.  Kto przelewa krew człowieka,  przez człowieka zostanie przelana jego własna krew, bo na obraz Boży uczynił On człowieka” (Rodzaju 9:5, 6). Z owego oświadczenia skierowanego do całej rodziny ludzkiej widać, że w oczach Bożych ludzka krew wyobraża życie danej osoby. Gdy Stwórca nim kogoś obdarowuje, nikt nie powinien tego życia, symbolizowanego przez krew,  odbierać.  Od zabój­cy, który tak jak Kain popełnia morderstwo, Stwórca ma prawo ‘żądać z powrotem’ życia.

⁷ W ten sposób Bóg zabronił ludziom robić niewłaściwy użytek z krwi. Czy zastanawiałeś
się, dlaczego to uczynił i dlaczego właśnie tak zapatruje się na krew? Otóż ma to związek z najważniejszych prawd biblijnych. Stanowi fundamentalną naukę chrześcijańską, sporo kościołów woli ją ignorować. Co jest treścią tej nauki i w jakim stopniu dotyczy ona twojego życia, twoich decyzji i czynów?

Krew — jak można jej używać?

⁸ Jehowa udzielił dodatkowych wyjaśnień co do życia i krwi, gdy dawał Izraelowi Prawo. Uczynił wtedy kolejny krok na drodze do realizacji swego zamierzenia. Jak zapewne wiesz, Prawo wymagało składania Bogu darów ofiarnych ze zboża, oliwy i wina (Kapłańska 2:1-4; 23:13; Liczb 15:1-5). Składano także ofiary ze zwierząt. I właśnie w odniesieniu do tych ofiar Bóg oznajmił: „Dusza ciała jest we krwi, a ja dałem ją na ołtarz, abyście dokonywali prze­błagania za swe dusze, gdyż to krew dokonu­je przebłagania dzięki duszy, która w niej jest. Dlatego powiedziałem synom Izraela: Rad­nej duszy spośród was nie wolno spożywać krwi'". Jehowa dodał, że jeżeli ktoś —na przy­kład myśliwy lub rolnik —zabije zwierzę dla mięsa, musi wylać jego krew i przykryć ją pro­chem. Ziemia jest podnóżkiem Boga, więc wy­lewając na nią krew, człowiek taki uznaje fakt, iż życie wraca do jego Dawcy (Kapłańska 17: 11-13; Izajasza 66:1).

⁹ Ten przepis Prawa nie był jedynie czczym rytuałem religijnym, niemającym już dla nas żadnego znaczenia. Czy zauważyłeś, dlaczego Izraelitom zabroniono spożywania krwi? Bóg oświadczył: „Dlatego powiedziałem synom Iz­raela: ‘Żadnej duszy spośród was nie wolno spożywać krwi’”. Jakie podał uzasadnienie? „Ja dałem ją na ołtarz, abyście dokonywali przebłagania za swe dusze”. Czy dostrzegasz, jak pomaga to zrozumieć, dlaczego wcześniej Bóg za pośrednictwem Noego zakazał ludziom spożywania krwi? Stwórca przypisał jej wyjąt­kową wartość i przeznaczył ją do specjalnego celu, związanego z ocaleniem wielu istnień ludzkich. Krew miała odgrywać kluczową ro­lę w zakryciu (czyli przebłaganiu) grzechów. W okresie obowiązywania Prawa Mojżeszowego Jehowa zezwalał jedynie na to, by krew wy­lewano na ołtarz celem dokonania przebłagania za życie Izraelitów, którym zależało na uzyskaniu przebaczenia.

¹⁰ Koncepcja ta nie kłóci się z zasadami chrystianizmu. Apostoł Paweł napisał o tym elemencie Prawa danego przez Boga: „Według Prawa niemal wszystko zostaje oczyszczone krwią, a bez wylania krwi nie na­stępuje przebaczenie” (Hebraj­czyków 9:22). Paweł podkreś­lił, że Izraelici po złożeniu wymaganych ofiar nie stawali się doskonali, bezgrzeszni. Na­pisał: „Przez te ofiary nastę­puje co roku przypomnienie grzechów, bo nie jest możli­we, żeby krew byków i kozłów usuwała grzechy” (Hebrajczy­ków 10:1-4). Mimo wszyst­ko ofiary te służyły ważnemu celowi. Przypominały Izraeli­tom, że są grzeszni i potrzebu­ją czegoś więcej, by dostąpić całkowitego przebaczenia. Ale skoro ludzkich grzechów nie mogła w pełni zakryć krew symbolizująca życie zwierząt, to czy mogłaby to uczynić jakaś inna krew?

 Rozwiązanie pochodzące od Dawcy życia

¹¹ Prawo kierowało uwagę na coś, co miało się o wiele skuteczniej przyczynić do spełnienia woli Bożej. Paweł zapytał: „Na cóż więc Prawo?” Za­raz też udzielił odpowiedzi: „Zostało dodane, by ujawnić występki, aż przyjdzie potomstwo, któremu dano obietnicę, a przekazane zosta­ło przez aniołów ręką pośrednika” — Mojżesza (Galatów 3:19). Innym razem Paweł napisał: „Prawo zawiera cień mających nadejść dóbr, a nie samą ich istotę” (Hebrajczyków 10:1).

¹² Podsumujmy dotychczasowe rozważania: Za dni Noego Bóg oznajmił, że ludzie mogą jeść mięso zwierząt, by podtrzymać własne ży­cie, ale nie wolno im spożywać krwi. Potem wyjaśnił, że „dusza ciała jest we krwi”. A zatem w Jego oczach krew wy­obrażała życie, dlatego powie­dział: „Ja dałem ją na ołtarz, abyście dokonywali przebła­gania za swe dusze”. Jednakże z czasem miały być zrealizo­wane dalsze niezwykłe szcze­góły zamierzenia Bożego. Pra­wo ‘zawierało cień mających nadejść dóbr’. O jakie dobra chodziło?

­¹³ Niezbędnym warunkiem nadejścia owych dóbr była śmierć Jezusa Chrystusa. Za­pewne wiesz, że Jezus został poddany torturom i zawie­szony na palu niczym prze­stępca. Paweł napisał: „Chrys­tus, gdy jeszcze byliśmy słabi, w wyznaczonym czasie umarł za ludzi bezbożnych. (...) Bóg zaleca swoją miłość do nas przez to, że gdy jeszcze byliś­my grzesznikami, Chrystus za nas umarł” (Rzymian 5:6, 8). Tym samym Jezus dostarczył okup zakrywający nasze grze­chy. Okup ten stanowi istotę chrześcijańskie­go orędzia (Mateusza 20:28; Jana 3:16; l Koryntian 15:3; l Tymoteusza 2:6). Ale jaki ma to związek z krwią i życiem — w tym także z twoim własnym życiem?

¹⁴ W wielu kościołach podkreśla się znacze­nie śmierci Jezusa, a wierni mówią na przy­kład: „Jezus za mnie umarł”. Zobaczmy, jak w niektórych przekładach oddano werset z Lis­tu do Efezjan 1:7: „Za cenę jego życia zosta­liśmy uwolnieni od win. Bóg przebaczył je nam w niewyczerpanym bogactwie swej łaski” (Współczesny przekład, Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, 1991); „W nim i przez jego śmierć dostępujemy wybawienia, to znaczy wybaczenia naszych występków” (The American Bibie, Frank Scheil Ballentine, 1902); „Przez śmierć Chrystu­sa zostaliśmy wyzwoleni, prze­baczone zostały nasze grze­chy” (Today's English Version, 1966); „Przez śmierć Chrystu­sa nasze grzechy zostają prze­baczone i dostępujemy wyzwolenia” (The Translator's New Testament, 1973). Jak wi­dać, w powyższych tłuma­czeniach uwypuklono znacze­nie śmierci Jezusa. Ale ktoś mógłby powiedzieć, że prze­cież śmierć Chrystusa rzeczy­wiście miała kolosalne znacze­nie. Czego zatem brakuje tym przekładom?

¹⁵ Gdybyśmy   polegali   na tych   tłumaczeniach,   naszej uwadze mogłaby umknąć bardzo ważna sprawa, co zubożyłoby nasze zrozumienie orędzia biblijnego. Powyższe przekłady pomijają fakt, że grecki tekst Listu do Efezjan 1:7 zawie­ra odpowiednik słowa „krew”. Wiele innych wersji językowych Pisma Świętego, w tym większość polskich, jest więc bliższych ory­ginałowi; na przykład w Przekładzie Nowego Świata czytamy: „Przez niego dostępujemy uwolnienia na podstawie okupu dzięki jego krwi, owszem, przebaczenia naszych wykro­czeń, stosownie do bogactwa jego niezasłużo­nej życzliwości”.

¹⁶ Za wyrażeniem „jego krew” kryje się głę­boka treść. Potrzebne było coś więcej niż sama śmierć, nawet śmierć doskonałego człowieka, Jezusa. Spełnił on wszystko, co zapowiadało Prawo, zwłaszcza to, czego pierwowzorem był Dzień Przebłagania. Tego szczególnego dnia składano na ofiarę określone zwierzęta. Potem arcykapłan brał trochę ich krwi do Miejsca Najświęt­szego w przybytku lub świą­tyni i przedstawiał ją Bogu, jak gdyby w Jego obecności (Wyjścia 25:22; Kapłańska 16: 2-19).

¹⁷ Jak wyjaśnił Paweł, Jezus spełnił to, czego cieniem był Dzień Przebłagania. Apostoł najpierw wspomniał, że arcy­kapłan w Izraelu raz w roku wchodził do Miejsca Najświęt­szego z krwią, którą ofiaro­wał „za siebie i za grzechy ludu wynikające z nieświado­mości” (Hebrajczyków 9:6, 7). Zgodnie z tym wzorcem po wskrzeszeniu do życia ducho­wego Jezus wstąpił do samych niebios. Nie miał już ciała fi­zycznego, więc jako istota du­chowa może się odtąd „na naszą rzecz ukazy­wać przed osobą Boga”. Co przedstawił Bogu? Nie było to nic materialnego, ale miało prze­ogromną wartość. Paweł napisał dalej: „Kiedy jednak przyszedł Chrystus jako arcykapłan (...) wszedł on raz na zawsze — ale nie z krwią koz­łów i byczków, lecz z własną krwią — do miejs­ca świętego i uzyskał dla nas wiecznotrwałe wyzwolenie. Bo jeśli krew kozłów i byków (...) uświęca do tego stopnia, że ciało staje się czys­te, to o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez ducha wiecznego ofiarował Bogu same­go siebie bez skazy, oczyści nasze sumienia z martwych uczynków, abyśmy mogli pełnić świętą służbę dla Boga żywego?” A zatem Je­zus przedstawił Bogu wartość swej krwi (Heb­rajczyków 9:11-14, 24, 28; 10:11-14; l Piot­ra 3:18).

¹⁸ Ta objawiona przez Boga prawda pozwala nam objąć myślą wszystkie niezwykłe aspekty tego, co Biblia mówi o krwi — dlaczego Bóg zapatruje się na nią tak, a nie inaczej, co my sami powinniśmy o niej myśleć i dlacze­go należy respektować nałożone przez Niego ograniczenia co do jej używania. W Chrześci­jańskich Pismach Greckich znajdziemy liczne wzmianki o krwi Chrystusa (zobacz ramkę). Fragmenty te wyraźnie pokazują, że każdy chrześcijanin powinien wierzyć w „jego krew” (Rzymian 3:25). Możemy dostąpić przebacze­nia i nawiązać z Bogiem pokojowe stosunki tylko „przez krew, którą on [Jezus] przelał” (Kolosan 1:20). Dotyczy to zwłaszcza tych, z którymi Jezus zawarł szczególne przymierze co do panowania z nim w niebie (Łukasza 22: 20, 28-30; l Koryntian 11:25; Hebrajczyków 13:20). Ale ta sama zasada obejmuje również dzisiejszą „wielką rzeszę” ludzi, którzy mają przeżyć nadchodzący „wielki ucisk” i cieszyć się życiem wiecznym w raju na ziemi. Mówiąc obrazowo, osoby te ‘piorą swoje długie szaty we krwi Baranka’ (Objawienie 7:9, 14).

¹⁹ Krew ma zatem w oczach Boga wyjątkowe znaczenie. Powinniśmy się na nią zapatrywać podobnie. Stwórca, który tak bardzo ceni ży­cie, ma prawo określać, co ludzie mogą, a cze­go nie mogą czynić z krwią. W trosce o nasze życie postanowił, że krew może zostać użyta wyłącznie w jednym nader wzniosłym celu — w sposób umożliwiający osiągnięcie życia wiecznego. Ma to związek z cenną krwią Jezu­sa. Jakże możemy być wdzięczni Jehowie Bo­gu za to, że kierował się naszym dobrem i skorzystał z krwi —krwi Jezusa — do ratowa­nia życia! I jakże wdzięczni powinniśmy być" Jezusowi za to, że ofiarnie wylał za nas swą krew! W pełni podzielamy uczucia apostoła Jana: „Temu, który nas miłuje i który własną krwią uwolnił nas od naszych grzechów — i uczynił nas królestwem, kapłanami dla swe­go Boga i Ojca —właśnie jemu niech będzie chwała i potęga na wieki. Amen” (Objawienie 1:5, 6).

²⁰ Nasz wszechmądry Bóg i Dawca życia już dawno temu powziął takie życiodajne posta­nowienie. Możemy się więc zastanowić: Jak powinno to wpływać na nasze decyzje i postę­powanie? Odpowiedź znajdziemy w następ­nym artykule.

„Zważajcie na samych siebie i na całą trzo­dę, pośród której duch święty ustanowił was nadzorcami, abyście paśli zbór Boga, naby­ty przez niego krwią jego własnego Syna" (Dzieje 20:28; porównaj Biblię Warszawsko--Praską).

„Tym bardziej więc, skoro teraz dzięki jego krwi zostaliśmy uznani za prawych, będziemy za jego pośrednictwem wybawieni od srogie­go gniewu" (Rzymian 5:9).

„Nie mieliście też nadziei i byliście bez Bo­ga na świecie. Ale teraz w jedności z Chrys­tusem Jezusem wy, którzy niegdyś byliście daleko, podeszliście blisko dzięki krwi Chrys­tusa" (Efezjan 2:12, 13).

„Bóg uznał za dobre, żeby w nim zamiesz­kała cała pełnia i żeby przez niego na nowo pojednać ze sobą wszystko inne (...) wprowa­dzając pokój przez krew, którą on przelał na palu męki" (Kolosan 1:19, 20).

„Bracia, mamy śmiałość, jeśli chodzi o drogę wstępu do miejsca świętego dzięki krwi Je­zusa" (Hebrajczyków 10:19).

„Wiecie przecież, że nie rzeczami zniszczalnymi (...) zostaliście uwolnieni od waszego bezowocnego sposobu postępowania, przeję­tego poprzez tradycję od waszych praojców, lecz drogocenną krwią, podobną do krwi ba­ranka nieskalanego i niesplamionego, miano­wicie Chrystusową" (1 Piotra 1:18, 19).

„Jeśli zaś chodzimy w świetle, tak jak on sam jest w świetle, to rzeczywiście łączy nas wspólnota, a krew Jezusa, jego Syna, oczysz­cza nas z wszelkiego grzechu" (1 Jana 1:7).

„Godzien jesteś wziąć zwój i otworzyć jego pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i swoją krwią kupiłeś Bogu ludzi z każdego plemienia i języka, i ludu, i narodu" (Objawienie 5:9).

„Zrzucony został oskarżyciel braci naszych (...) A oni go zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swego świadczenia" (Objawie­nie 12:10, 11).  

Pytania do studium:

1. Co dowodzi, że życie jest dla nas bardzo cenne?

2, 3. (a) O jakiej powinności wspomina Księga Przysłów 23:22? (b) Jak przy wypełnianiu tego obowiązku powinniśmy uwzględniać Boga?

4. Jak na początku historii ludzkości podniesiona została kwestia szacunku dla życia?

5. (a) Jaki zakaz Bóg ogłosił w czasach Noego i ko­go on dotyczy? (b) Dlaczego ten zakaz miał tak doniosłe znaczenie?

6. Jak za pośrednictwem Noego Bóg uwypuklił swój pogląd na wartość życia?

7. Dlaczego powinno nas interesować przekazane Noemu Boże postanowienie co do krwi?

8. Jakie ograniczenie co do używania krwi Jehowa zawarł w Prawie Mojżeszowym?

9. Jaki jedyny sposób użycia krwi dopuszczało Pra­wo Mojżeszowe i jakiemu celowi to służyło?

10. Dlaczego krew zwierząt nie może zapewnić cał­kowitego przebaczenia grzechów i o czym przypominały ofiary wymagane przez Prawo Mojżeszowe?

11. Skąd wiemy, że ofiary z krwi zwierzęcej były jedynie zapowiedzią czegoś innego?

12. Jak Bóg stopniowo objawiał swe zamierzenie związane z krwią?

13.  Dlaczego śmierć Jezusa miała tak ogromne znaczenie?

14,  15. (a) Jak niektóre tłumaczenia wersetu z Efezjan 1:7 kierują całą uwagę na śmierć Jezusa? (b) Co można by przeoczyć w Efezjan 1:7?

16. Co powinny nam przywodzić na myśl słowa „je­go krew”?

17. Jak Jezus wypełnił to, czego zapowiedzią był Dzień Przebłagania?

18. Dlaczego to, co Biblia mówi o krwi, jest istotne dla dzisiejszych chrześcijan?

19, 20. (a) Dlaczego Bóg ograniczył możliwości korzystania z krwi i jak powinniśmy się na to zapatrywać? (b) Czym powinniśmy być zainteresowani?